Park Wielkopolski - park zabytkowy

Pow. ca 5 ha, położony pomiędzy ulicami Filtrową, Górnickiego, Dantyszka, Krzyckiego, Reja, Wawelską i Łęczycką. Sąsiaduje z Filtrami, Trasą Łazienkowską, Ministerstwem Środowiska, budynkami szkoły podstawowej, liceum ogólnokształcącego i bursy.

Park znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków jako Kolonia Lubeckiego – układ urbanistyczny i zespół budowlany z zielenią, pod numerem 1535-A, decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia 20.12.1993 r.

Zieleniec Wielkopolski, bo tak brzmiała pierwotnie jego nazwa, założony został pod koniec lat 30-tych w modnym wówczas stylu modernistycznym. Autorem założenia opartego na charakterystycznym dwuczęściowym planie, był planista ogrodów Zygmunt Hellwig. Główna aleja parkowa, prostopadła do ulic Wawelskiej i Filtrowej, po przecięciu z Aleją Piłsudskiego, miała docierać aż do ulicy Wołoskiej. Założenie to miało otrzymać nazwę Alei Wielkopolskiej.

Do zasadniczych zmian w składzie gatunkowym i kompozycji doszło pod koniec lat 40-tych, podczas powojennych prac porządkowych. Pod koniec lat 70-tych przebudowano drzewostan alei głównej – rosnące tu topole Simona zastąpiono dębami czerwonymi. Budowa kładki nad ulicą Wawelską,, miejsc parkingowych na obrzeżach parku (przy ul. Górnickiego i ul. Reja) oraz tzw. skrótów, przyczyniły się do uszczuplenia jego powierzchni.

Roślinność reprezentowana jest przez wyżej wspomniane dęby czerwone, jesiony, sosny wejmutki, świerki, lipy, topole Simona.
W części północnej parku rosną dwa jesiony uznane za pomniki przyrody.